Каде умираат китовите повеќе не е само поетско прашање од морските легенди. Научници открија фасцинантно подводно гробиште во зоната Дијамантина, лоцирана длабоко во југоисточниот Индиски Океан. На екстремна длабочина од 4.600 до 7.000 метри, откриени се стотици фосилизирани остатоци, но и неколку понови тела кои буквално го хранат животот на морското дно.
Истражувањето објавено во престижното научно списание Nature открива дека телата на овие гиганти, кога ќе потонат на океанското дно, не исчезнуваат во тишина. Напротив, тие стануваат подводни оази. Околу нив се создаваат заедници од суштества кои преживуваат во целосен мрак, под огромен притисок и на температури што човечкиот ум тешко може да ги замисли.
Со помош на специјални подморници, научниците документирале стотици локации со фосили и активни екосистеми на паднати китови. Во овие сурови услови, само едно тело може со години, па и со децении, да биде главен извор на храна и засолниште за бројни организми. На самата локација биле забележани медузи, длабокоморски ракови, цевчести црви, кршливи ѕвезди, морски краставици и специфични видови школки. Научниците сугерираат дека дел од овие видови се целосно нови за науката, што го претвора ова гробиште во уникатна природна лабораторија за проучување на најскриените делови на Земјата.
Оваа зона на смртта и животот се протега на неверојатни 1.200 километри помеѓу Австралија и Антарктикот. Ова не е случајна точка на мапата, туку простор каде што остатоците се таложеле со милиони години. Најстарите пронајдени фосили датираат од пред 5,3 милиони години, што нуди редок увид во еволуцијата на морските цицачи.
Ова откритие не значи дека китовите свесно одат таму за да умрат. Научниците објаснуваат дека акумулацијата е резултат на нивните природни миграциски рути, специфичната морска топографија и океанските струи. Во овој вечен мрак, смртта на еден кит означува раѓање на нов свет. Најпрво доаѓаат големите чистачи кои го користат мекото ткиво, а потоа на сцената стапуваат специјализирани организми кои се хранат со коските, маснотиите и минералите. На крајот, околу скелетот останува сложена заедница која опстојува долго откако китот исчезнал од површината.
Зоната Дијамантина дефинитивно докажува дека длабокото морско дно не е празна пустина. Таму каде што нема сончева светлина, коските на китовите стануваат дом, храна и историја за свет што човештвото допрва почнува да го разбира.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
