Во поранешната заедничка држава, Југославија, буквално секое семејство или вработен можеше да замине на одмор на море. Без денешните луксузи и брендирани папучи но, со луѓе околу себе кои комуницираат, се дружат, соработуваат и уживаат. Безбедно, ефтино и по избор.
Се заминуваше на одмор според личен избор, се одеше семејно со мали цени преку синдикат од фирмата, преку младински организации, играорни друштва, спортски тимови за млади, преку извидници, средношколски или студентски организаци.
Поради големата побарувачка, особено во текот на летните месеци, датумите за одмор во одморалиштата по мали цени преку синдикат се распределувале преку ранг-листа. Критериумите за рангирање вклучуваа стаж, број на членови на семејството, социјален статус и други фактори.
Големите фирми имаа свои хотели и одмаралишта, државните институции за млади свои кампови и летувалишта. Македонија го имаше едниот од најубавите мали хотели наменети за деца до 15 години според градба и локација во Опатија, и денес сметана за престижно место за летување на море.
Се одеше на одмор на море или езеро од десет дена до две недели.
Одморот во Југославија во 1963 година потсетува на поздрав начин на живот, без лежалки за сонце и нездрава брза храна, но со многу повеќе дружење.
Снимки од архивскиот филм „Добредојдовте во Будва“, кој го продуцираше „Ловќен филм“ во 1963 година, беа објавени на официјалните сметки на Радио и телевизија на Црна Гора.
Покрај југоносталгијата, која сè уште е присутна на социјалните мрежи, изгледот на луѓето од овие простори во средината на минатиот век често привлекува посебно внимание на ваквите стари снимки.
„Без тетоважи“, „Сите се убави и со нормална тежина“, „Беше време кога луѓето живееја поздраво“, „Здраво и убаво време“, „Без бургери, пица... сите се рамни како даска“, „Без силикон или вишок килограми“, се само дел од коментарите што следеа по објавата.
Поради сè, се поставува прашањето како граѓаните на поранешна Југославија порано беа послаби и изгледаа значително поздраво.
Одговорот најверојатно лежи во поинаков начин на живот и навики во исхраната. Луѓето денес се движат многу помалку отколку порано, додека јадат повеќе од кога било. Пекари, ресторани и слаткарници се наоѓаат речиси на секој чекор, а внесот на шеќер и производи од брашно значително се зголеми. Додадете ги на тоа газираните и алкохолните пијалоци, кои денес се подостапни од кога било досега.
Ова видео ме потсети на фотографија што некогаш кружеше на интернет, на која се гледа одмор во Хрватска во текот на осумдесеттите години од минатиот век.
Објавено е на Фејсбук страницата „Носталгија“ и открива време кога луѓето на одмор, според многумина, биле порелаксирани, безгрижни и без потреба да се докажуваат.
На плажата нема лежалки, а многумина дури немаат ни крпи. Бидејќи немало интернет, луѓето разговарале, се дружеле и поминувале време заедно. Многумина забележале дека поранешните плажи биле поедноставни и подостапни за сите, без да го претворат одморот во друг начин на заработка. Лежалките и чадорите за сонце не биле потребни, а самата помисла да се плати дополнително за место покрај морето е сè уште незамислива за многу луѓе денес.
„Излегуваш од морето и лежиш во песокот, влажен каков што си. И чудесно, преживуваш“, напиша еден корисник. Друг додаде: „Немаше лежалки, немаше чадори, и јас го поминав летото така и беше одлично.“
Коментарите вклучуваа спомени од други времиња: „Немаше крпи, немаше лежалки, немаше фактор на заштита од сонце 50, немаше чадори. Четири лица седат на еден душек, не се тесни, разговараат, се смеат, се дружат, се свртени еден кон друг, задоволни и благодарни. Тоа се некои минати, похумани и побогати времиња, кои денес изгледаат речиси нереални, како разгледница“, напиша еден корисник. Друг додаде: „Плажа без лежалки или чадори - морето, сонцето и задоволството беа сè што беше важно.“
Многумина истакнаа дека дури и денес чувствуваат носталгија за тој период. „Убаво си поминавме. Никогаш не го вративме тој опуштен и нормален живот. Немавме многу, но бевме среќни“, напиша еден корисник. Друг рече: „Имаше место за сите, не само за оние со длабок џеб. Немаше лежалки ни чадори за сонце.“
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
