Вечер анализа

Вакви избори за Конгрес Америка не памети - битка за кормилото на државата која со години е на авто-пилот

Тековните американски избори за Конгресот овој пат се најверојатно, како што тврдат сите, поважни од кога било. Во некоја рака на нив може да се гледа како на повторени избори од 2016 година, на кои се одлучува дали Доналд Трамп ќе биде запрен или ќе триумфира целосно. Целата кампања е поставена на овој начин - демократите цело време, играат речиси исклучиво на карта дека секој глас за нив сега е од голема неопходност, бидејќи тие имаат мисија: да се запре Трамп. Дебатата за вистинска политика и инаку често е маргинализирана, но во оваа кампања тоа е уште позабележително отколку во претходните години.

Сепак, овие избори за Конгресот се поважни отколку претходно, бидејќи исходот во голема мера ќе утврди како САД ќе изгледаат еден ден подоцна. Превласт на демократските претставници во Конгресот во голема мера ќе го ограничи во она што Трамп може и што не. Од друга страна, ако тој успее да го спречи таквото сценарио, само тогаш ќе го видиме вистински триумфалниот Трамп, со две победи во џебот, и ќе биде повеќе "свој" од било кога.

Имено, откако тој победи на претседателските избори пред 2 години опозицијата неуморно работеше или да го ограничи или можеби дури и да го урне од власт. Ова значи дека со победа на изборите за Конгресот ќе стане повеќе и многу посилен - се разбира, ние велиме "за", иако на изборите гласаат за претставници во Конгресот, но оваа кампања е толку фокусирана на Трамп, што навистина се чини дека повторно гласаат за неговиот статус.

Ако работата на демократите во текот на овие две години беше да ја ослабнат позицијата на Трамп, на било кој начин, тогаш можат да бидат задоволни со стореното - не затоа што успеаа, можеби и не успеаа, туку бидејќи направија се што можеше да се направи. За таа цел, впрегнати се сите сили: од активисти, про-медиуми, Холивуд ... И прашањето е дали сето тоа заедно – е доволно.

Па, некои ќе речат, ако демократите се уште можат да ангажираат таков потенцијал, тогаш Трамп нема шанси. И тоа е теоријата, но постојат два фактори кои одат во корист на него. Прво, ситуацијата е слична на онаа пред две години – и тогаш беше впрегнато "сè" со цел да се спречи неговата победа и тој сепак победи. Второ, Трамп овој пат не само што има ветувања, туку и резултати, конкретни резултати.

Никој не може да расправа дека американската економија е во бум, економскиот раст е реален. Понатаму, невработеноста е на историски ниско ниво. Ако е ова "Трамп ефект" гласачите ќе му ги простат сите контроверзни реторики и се надеваат дека ќе остане на власт, што помоќен и што е можно подолго.

"Работата е во економијата, будало", често се користи како слоган во американската политика кој го популаризираа медиумите, остри противници на Трамп денес, но се знае дека овој основен параметар се уште е многу важен.

Америка помина низ сериозна криза за која не треба да се обвинуваат републиканците, ниту демократите, виновни се и двете страни, заедно владееќки естаблишмент. Еден добар дел од Американците сé уште веруваат дека Трамп не е дел од тој естаблишмент, и додека тоа верување постои, ќе се држат до него.

Секако, фактот како неговите поддржувачи го доживуваат не мора да значи дека е точен. Земете го американскиот економски раст, како пример - бројките се импресивни, но тие се само бројки на хартија и не ни кажуваат премногу за општиот квалитет на животот на денешните Американци, како и на квалитетот на работните места, особено за младите Американци, од кои многумина се заглавени во тешки студентски кредити. Тоа е, како, еден критика која анти-Трамп медиумите може да ја користат против него, но не може да се смени, затоа што тогаш ќе мора да се критикува самата основа на американскиот економски модел. Наместо тоа, ќе тврдат дека добрата економија е производ на посветена работа од претходната администрација (што не држи вода - доволно да се види еуфоријата на оптимизмот кај инвеститорите по победата на Трамп).

Што се однесува до приказната за Трамп како "анти-естаблишмент", тоа е само приказна. Трамп е голем дел од естаблимнетот, само можеби гранка која не претставува дел од доминантен круг на кој е навикната американската јавност. Со други зборови, да се каже дека Трамп не е естаблишмент е исто што и да се каже дека Роналд Реган не е. Фактот дека некои се уште се носталгични за времето на Реган е една сосема друга приказна, секако важна за победата на Трамп.

Трамп е најпосебен кога зборуваме за чиста презентација. Човекот очигледно "го знае знаењето", што не е изненадувачки, тој изгради добар дел од неговата кариера како лидер на реално шоу. Неговата појава пред рационално и толерантна личност навистина може да биде страшна, но тој не само што се обраќа на оваа група помалку рационални, туку, исто така, стравот кој го предизвикува на прва, одлично и користи на другата страна да се насладува.

Се разбира, "рационално" е само прилично адекватен термин. На пример, како пристоен Американец - еден обичен, удобно сместен некаде во центарот на сето тоа - смета дека "рационално" е да се верува на мас-медиумите и нивното толкување на реалноста.

Информирано и свесно лице ќе ја препознае пропагандата и ќе биде на повисоко ниво на разбирање. Но, тие се толку големо малцинство. Поголемиот дел од се на другиот крај на скалилото - ниту се информирани ниту свесни, и, секако, не се толерантни, но секако ги презираат медиумите, бидејќи не им се потребни никаква голема свест и размислување за да се разбере дека медиумите се инструменти на условување, а не на информирање. Тоа е коктел од презир, лутина, фрустрација и чувство на маргинализација, а малку кој тоа добро го знае и толку добро го користи како Доналд Трамп, кој ја користи секоја можност за напад на мас-медиумите.

Во неговите критики, исто така е сосема јасно на кој крај на "скалилото" се обраќа. Тој дури и не се обидува да игра на картата на некој вид на просветлување, посочувајќи што е и каде точно проблемот во системот на модерната пропаганда - не, наместо тоа, тој ќе нарече медиумите "одвратни и неискрени", а тоа се напади за кои неговото гласачко тело чезнееше толку долго.

Всушност, Трамп често зазема и контрастав, но начинот на кој го претставува секогаш ќе бидат посебно приспособени имајќи ги на ум гласачите и следните избори.

Да ја земеме како пример одличната приказна за мигрантите што се движат кон границата со САД, т.н. караван кој од Хондурас и Гватемала се движи низ Мексико до САД. Трамп изгради за две години приказна за тоа како САД е цел на "напади" од надвор, а напаѓачите (!) се мигранти, кои се обидуваат илегално да влезат во САД.

Повеќето ќе се согласат со него кога вели дека САД не можат да бидат нормална држава ако не можат да ги зачуваат своите граници. Во ова има вистина, но Трамп не го користи овој факт само за соодветно зајакнување на граничната контрола, бидејќи е идеален политички материјал. Исто така, добро е познато дека стравот е многу помоќен од било какво смирување на ситуацијата. Трамп сака американскиот народ, или барем значителен дел, да се плаши од сопствената судбина ако не е таму за да го спаси.

Ако смета дека моменталното ниво на нервоза поради моменталната состојба не е доволно, тој ќе ја зголеми дозата. Оваа недела, од друга страна, се сети да се послужи со "моделот" на Орбан, и го вклучи во приказната еден од најголемите противници - долгогодишен донатор на Демократската партија, контроверзниот американски милијардер од унгарско потекло, Џорџ Сорос. Имено, на новинарско прашање дали тој верува во фактот дека Сорос ги финансира мигрантските каравани, Трамп одговори:
"Не знам кој, но не би ме чудело. Многу луѓе велат дека е тој.".

Ова е уште еден пример за измислената лукавност на Трамп. Имено, кога тој, како претседател на САД, вели дека "многу луѓе велат дека тој е", тоа е речиси потврда.

Сорос, "добриот дух" на неолибералниот глобалистички капитализам, одамна е ангажиран во поддршката на имиграцијата во Европа. Но, "љубовта" на Сорос за имигрантите е иста со онаа на германската канцеларка Ангела Меркел, каде што луѓето прво се ресурс, и потоа се луѓе (со други зборови, кога се исполнија квотите за работна сила, мирно се затвори вратата).

Па, многумина ќе бидат изненадени, но ставот на Сорос, барем јавно изговорен, за имиграција денес е сигурно идентичен со оној на Доналд Трамп - за прашањето за натамошен влез на имигранти во Европа во март оваа година Сорос изјави:
"ЕУ треба да ги заштити своите надворешни граници, но да ја остави вратата отворена за легални мигранти".

Ајде сега изјавата на Сорос да ја компарираме со изјавата на Доналд Трамп, дадена во мај оваа година:
"Луѓето ќе продолжат да доаѓаат во нашата земја. Ние сакаме луѓето да доаѓаат, но тие мора да влезат легално."

Зарем не се овие буквално идентични ставови?

Што се однесува до тврдењата на Трамповите поддржувачи дека Сорос го финансира и придвижува караванот мигранти во САД за да го "го нападне САД", тоа е чиста фикција која се обидува да дотури бензин на изборите.

Тешко е да се каже кој прв научил да игра валкано, Трамп од неговите непријатели или тие му се прилагодија на Трамп? Изгледа дека тоа е добчлест која веќе ја поседуваа, бидејќи очигледно е предиспозиција за политички успех, нè учи најнапредната демократија во светот.

Трамповите противници пропаѓаат на ниски гранки или "ниски-скалила" сега поотворено се потсмеваат со американските воени ветерани, ако случајно се републиканци, што до неодамна беа "свети луѓе" во САД (каде што е тешко некој да прашува како " херои "можат да бидат оние кои се враќаат од агресија во странски земји?).

Американската политика, нејзиниот внатрешен дискурс, спуштен е во последниве години до непрепознатливост, до степен до кој, на пример, дебата меѓу Обама и Ромни изгледа како нешто од далечното минато, само слики со висока резолуција останаа како потсетник дека тоа беше пред само 6 години.

Исходот од овие избори ќе биде важен за САД, без сомнение, ова е борба за кормило на држава која со години е на авто-пилот. Но, без разлика кој ќе победи, американскиот народ веќе изгуби, бидејќи политиката на која сведочиме ќе победи, а со самото тоа ќе стане и нова константа - нешто сурово, инфантилно и полно со евтини возбудувања.

Ако, пак, треба да се даде проценка на резултатите, тогаш работите се гледаат позитивно по Трамповите противници, чисто статистички да се види - имено, Демократската партија ги урива сите рекорди во однос на привлекување на пари од донаторите. Овој пат тие собраа дури два пати повеќе од републиканците, 649 спроти 312 милиони американски долари. Историјата ни покажува дека парите се уште се главниот играч, а партијата која собира повеќе обично го контролира Конгресот. Тука е и популарноста на Трамп, која изнесува околу 40%, што не е многу, веројатно не е доволно со својот лик и дело овој вторник да ги спаси Републиканците. Но, знаејќи што се случи во 2016 година, секоја прогноза може да биде погрешна.

(vecer.mk)

Поврзани

Најнови вести

Коментари